تازه‌های خبر
يكشنبه، ۴ خرداد ۱۳۹۹ ۰۰:۲۳
چاپ

اطلاع دولت از کرونا: دی ماه یا آخر بهمن

مدت زیادی از انتشار اخبار شیوع ویروس کرونا در چین نگذشته بود که خبرهای جسته و گریخته مشاهده اولین موارد ابتلا در ایران منتشر شد. دولت و وزارت بهداشت در واکنش های اولیه اعلام کردند بررسی ها نشان می دهد اخبار مربوط به شیوع کرونا در کشور درست نیست و آن را تکذیب کردند.
اطلاع دولت از کرونا: دی ماه یا آخر بهمن

بهناز شوهانی
مدت زیادی از انتشار اخبار شیوع ویروس کرونا در چین نگذشته بود که خبرهای جسته و گریخته مشاهده اولین موارد ابتلا در ایران منتشر شد. دولت و وزارت بهداشت در واکنش های اولیه اعلام کردند بررسی ها نشان می دهد اخبار مربوط به شیوع کرونا در کشور درست نیست و آن را تکذیب کردند.

مدت زیادی از انتشار اخبار ویروس کرونا در چین نگذشته بود که خبرهای جسته و گریخته اولین موارد ابتلا در ایران منتشر شد. دولت و وزارت بهداشت در واکنش های اولیه اعلام کردند بررسی ها نشان می دهد اخبار مربوط به شیوع کرونا در کشور درست نیست و آن را تکذیب کردند.

برخی اصرار زیادی دارند که ثابت کنند شیوع بیماری و اطلاع مسئولان از آن در دی ماه بوده است و دولت نیز اصرار دارد بگوید در پایان بهمن از شیوع بیماری باخبر شده و بلافاصله به مردم اطلاع داده است. حال سوال ساده این است که زمان اطلاع و اطلاع رسانی دولت چه اهمیتی دارد؟

این سوال را می توان از چند منظر بررسی کرد.

مسئولیت دولت ها
پس از انتشار اولین اخبار در مورد شیوع بیماری در چین، قاعدتا مسئولان کشور با توجه به سوابق شیوع پاندمی ها و اپیدمی ها باید ضمن ارزیابی درست و دقیق، وضعیت احتمال ورود این ویروس به کشور را بررسی و تمهیدات و اقدامات قاطعی برای جلوگیری از شیوع گسترده آن در کشور اتخاذ می کردند. دولت سالانه میلیاردها دلار برای حضور نمایندگان خود در سایر کشورها و همچنین در حوزه های اطلاعاتی و امنیتی هزینه می کند و اساسا فلسفه وجود دولت ها بر این اصل استوار است که جامعه و کشور را اداره کنند و از منافع و امنیت ملی و مهم تر از همه جان و مال مردم محافظت کنند. اگر بگوییم دولت قادر به ارزیابی خطر و خسارات ناشی از ورود این ویروس به کشور نبوده یا متوجه ورود آن به کشور نشده است، می تواند به منزله بی توجهی به سلامتی و حقوق مردم و کوتاهی در حفظ منافع و امنیت ملی و مواردی از این تلقی شود چراکه خطر انتقال و ورود بیماری به کشور بسیار محتمل و قطعا برای مسئولان کشور با دراختیارداشتن انواع امکانات رصد و کنترل کاملا قابل پیش بینی بوده و الزاما باید با توجه به اهمیت بسیار حیاتی موضوع از لحظه انتشار اولین اخبار در مورد شیوع یک ویروس خطرناک، نظارت و کنترل بسیار جدی جهت جلوگیری از ورود بیماری به کشور اعمال می شده است. لذا ناآگاهی یا آگاهی با یک ماه تاخیر از ورود ویروس به کشور به هیچ وجه قابل قبول یا قابل توجیه نیست. حال اگر بگوییم دولت مطلع بوده و پنهان کاری کرده است موضوع ابعاد تازه و البته بدتری پیدا خواهد کرد چراکه نمی توان پذیرفت دولت از وجود چنین عامل خطرناکی در جامعه مطلع بوده و با پنهان کاری جان و سلامتی و سایر ابعاد زیست جامعه و کشور را در خطر قرار داده است.

گذشته از مسئولیت دولت ها در جلوگیری از ورود یک عامل خطرناک همچون یک اپیدمی به کشور، به فرض آنکه به هر دلیلی ویروس وارد کشور شده باشد، آگاهی و اتخاذ تصمیم و اقدام فوری برای جلوگیری از شیوع گسترده اپیدمی بسیار حیاتی است. 

اگر دولت به محض آگاهی از ورود ویروس با اقدامات سریع نسبت به شناسایی افراد بیمار و ناقل و جداسازی بیماران اقدام کند، طبیعتا با هزینه بسیار کمتری می تواند مانع شیوع گسترده بیماری و تبعات سنگین آن شود. ایران تجربه تاریخی در مواجهه با بیماری های مسری خطرناک دارد و در عین حال تجربه کشور چین را در اختیار داشت و با توجه به روابط بسیار خوب دو کشور می توانست از کشور چین نیز در مراحل اولیه شیوع کمک بگیرد. عدم آگاهی و یا پنهان کاری در مراحل اولیه شیوع یک اپیدمی خطایی استراتژیک است چراکه هدردادن زمان به منزله فرصت دادن به شیوع بسیار سریع و گسترده و سراسری بیماری و قرارگرفتن جامعه در شرایطی است که دیگر یا نمی تواند با بیماری مقابله کند یا هزینه مقابله بسیار بالا می رود. در عین حال در طول مدت ناآگاهی یا پنهان کاری، تعداد زیادی از هم وطنان رنج می کشند، جان خود را از دست می دهند یا در معرض ابتلا به بیماری قرار می گیرند. لذا در اغلب موارد، شکست یا پیروزی یک جامعه در مواجهه با یک اپیدمی کاملا به آمادگی پیش از ورود یا دست کم اطلاع بلافاصله از ورود ویروس و اقدامات فوری و موثر و کارآمد اولیه در قبال آن است. کشوری که با یک یا دو ماه تاخیر بخواهد جامعه را از ویروس باخبر کند و حتی در اولین گام ها به جای اقدام جدی و موثر با گام های ترسان و لرزان و با تعارف با چنین خطری روبه رو شود، توفیق چندانی در مدیریت آن نخواهد داشت.

شرق

این یک واقعیت انکارناپذیر است که آگاهی مردم از ورود یک اپیدمی به کشور و خطرات آن نقش کلیدی در نحوه مواجهه مردم و رعایت ضروریات و ملاحظات بهداشتی دارد. اگر مردم به موقع از جولان یک ویروس در بین جماعت آگاه باشند، می توانند آمادگی بیشتری برای مقابله با اپیدمی داشته و از همان ابتدا تغییرات لازم در بهداشت و رعایت فاصله اجتماعی را در دستور کار خود قرار دهند. وقتی ویروس وارد کشور شود و حدود یک یا دو ماه در سایه بی خبری ها یا خدای ناکرده پنهان کاری ها در شهر گسترش پیدا کند و بعدا گفته شود دولت از ورود بیماری خبر داشته و به مردم هشدار نداده است، لطمه سنگینی به سرمایه اجتماعی کشور وارد می شود. سرمایه اجتماعی در بخشی از خود نوع نگرش مردم به مسئولان کشور است. اگر مردم تصور کنند مسئولان از ورود بیماری بی خبر مانده یا باخبر بوده و به مردم خبر نداده اند، اعتماد خود به مسئولان را از دست می دهند. مخصوصا اگر مردم چندان در سابقه خود مصادیق قابل توجهی از صداقت و قابل اعتمادبودن مسئولان را نداشته باشند، طبیعی است  بدبینانه ترین نگاه به عملکرد مسئولان را داشته و در فرایند اقدامات دولت برای مدیریت بحران نیز با بی اعتنایی و عدم تعامل و مشارکت لازم واکنش نشان خواهند داد. بدترین شرایط هم زمانی خواهد بود که مسئولان با رفتار ها و گفتارهای متناقض هر روز بر شک ها و تردیدها و بی اعتمادی ها افزوده بنابراین باید پذیرفت پاسخ این سوال که ویروس در دی ماه یا پایان بهمن وارد کشور شده و دولت چه زمانی مطلع و به مردم اطلاع داده است، اهمیت خاصی دارد. انتشار یک نمودار توسط سخنگوی بهداشت که در آن تعداد مبتلایان در ابتدای اسفند ۹۸ را حدود پنج هزار نفر و شروع اپیدمی را ابتدای بهمن ۹۸ نشان می دهد، این باور را تقویت می کند که ویروس مدتی قبل از بهمن ماه به کشور وارد شده است و به این ترتیب به نظر می رسد باید واقعیت های تلخی را در مورد عملکرد مسئولان در نحوه برخورد با این اپیدمی و تبعات سنگین آن برای کشور باور کنیم.

کارشناس کمیسیون فرهنگی اجتماعی شورای اسلامی شهر

  • پربیننده‌ترین‌ها
  • دیگر خبرها

0.2474